Mijn liefde

Ik sta er soms niet bij stil, het is allemaal zo vanzelfsprekend. Zeker sinds Jaxx er is, en straks nog zo’n kleintje, vergeet ik hem wel eens; Jeff, mijn man, mijn liefde. Alles gaat altijd over het moeder zijn en kinderen, deze keer over die ene persoon waar ik het allemaal niet zonder kan. Dit is ons verhaal; 

Ruim 9 jaar geleden begon ons avontuur. Best gek eigenlijk. Ik was pas 17, nooit het idee dat hij wel eens diegene zou zijn waar ik de rest van mijn leven mee zou delen. We werkten heel kort samen bij de plaatselijke McDonalds. Hij ging weg en ik was nieuw. We hebben misschien een korte twee weken samen gewerkt. We vonden elkaar wel leuk, maar beide waren we met iemand anders. Ik weet nog dat hij zei, dat we elkaar weer tegen zouden komen als het zo moest zijn. 

Een paar maanden later kreeg ik een berichtje op Facebook. Het was van hem! We raakten wat aan de praat en voor ik het wist zat hij met Kerst bij ons aan de tafel. Daarna ging alles best snel, waardoor hij binnen een half jaar bij ons thuis woonde. Dat was op sommige momenten best lastig, maar het heeft ons ook “meteen” alles aan elkaar laten zien wat we minder leuk vond n aan elkaar. 

Vanaf dat we een ongeveer een jaar samen waren, woonden we met mijn moeder bij haar nieuwe vriend. Dat werkte best goed, al was het wel een gekke situatie. 4 achternamen op de brievenbus. Dat zorgde nog wel eens voor verwarring. 

In de tussentijd hebben we nog afscheid moeten nemen van de vader van Jeff. Die nog iedere dag gemist wordt. Wat hadden we graag gezien dat hij op onze bruiloft was en dat hij opa kon zijn van onze kinderen. Iets wat hij zelf ook ontzettend graag gezien had. En uiteraard ook bij de kleine dingetjes missen we hem. 

In de zomer van 2016 zijn mijn moeder en stiefvader getrouwd, dus dat scheelde al één achternaam. Jeff dacht daarna dat er nog wel eentje af kon en vroeg mij die zomer ten huwelijk in Oostenrijk, aan de top van een waterval. 

We wilden al erg lang graag een huisje voor onszelf vinden, maar met de lange inschrijfduur bij woningcorporaties wilde dat niet vlotten. Eind 2016 hadden we èindelijk dat pareltje te pakken. Ons eigen huisje. Meteen een eengezinswoning met 4 slaapkamers, dus ons hoorde je niet klagen. 

Het jaar er op, druk in onze trouwplannen, besloten we dat het tijd werd voor een nieuw lid in ons gezin. Mocht het ons gegund zijn natuurlijk. Nèt voordat onze bruiloft was, na bijna een jaar van geknutsel, was het ons gelukt. We hadden een positieve test in onze handen! 

De zomer daarna werd ons (eerste) allermooiste geschenk geboren; Jaxx. Ondanks dat onze relatie op dat moment ontzettende ups and downs kende, wisten we dat dìt was wat we wilden in het leven. Een mooi gezin. 

Toen Jaxx bijna 1 was, hadden we onze relatie weer goed op de rit. Zaten we beter in ons vel en dachten we dat niets ons meer kon stoppen. Totdat we een grote tegenslag te verwerken kregen. We waren verrast met een positieve test, een klein wondertje dat door de barrières gekropen was. Jeff was meteen enthousiast en wist dat ook dit kleintje, al was het een beetje snel, perfect paste in ons gezin. Zelf had ik hier wat meer moeite mee. Ik had nog mijn handen vol aan Jaxx, ik was net begonnen aan een opleiding, etc. Toen het eindelijk gezakt was en ook ik zag dat die beren niet in de weg hoeven te lopen, merkte ik dat het foute boel was. Ondanks dat ook deze mini heel erg welkom was, mocht het niet zo zijn en moesten we al afscheid nemen voordat we überhaupt kennis mochten maken. 

Dit is iets wat ik mijzelf heel lang kwalijk heb genomen. Alsof het mijn schuld was, omdat ik niet meteen super enthousiast was. Wat natuurlijk helemaal niet zo is, maar mijn gevoel kon dit toch lange tijd niet loslaten.

Na verloop van tijd, toen we het een beetje een plekje hebben kunnen geven, besloten we te kijken of ons toch nog een kleintje gegund mocht worden. Een aantal maanden later (vraag me niet hoe lang) mochten we dan weer een positieve test in onze handen hebben. Erg huiverig nog, doordat mijn ogen bijna strepen zagen, een afspraak gemaakt bij de verloskundige. Met een spanning die we bij Jaxx nog niet kenden. De angst dat het niet goed zou zijn. 

Zoals jullie misschien gelezen hebben in mijn blog van de echo’s, was de spanning best terecht. Bij de termijn echo zaten de darmpjes niet op de goede plek, wat in veel gevallen netjes bijtrekt. Gelukkig gebeurde dit ook, al was het een heel spannende tijd. Iedere echo die daarop volgde bleven we de spanning voelen, om na iedere echo en controle weer gerustgesteld te zijn. 

Vandaag ben ik 40 weken en 5 dagen zwanger, als ik het vergelijk met Jaxx dan mogen we nog 5 dagen wachten op de baby. Als is deze zwangerschap heel anders voor mijn lichaam. Bij Jaxx had ik al heel snel rugklachten. Nu (afkloppen) helemaal niet, maar nu hangen mijn klachten heel licht in de richting van eclampsie (op alles getest, alles is goed) en ben ik kapot moe. Maar gaat het verder eigenlijk nog best prima. 

Over een paar dagen mogen we weer terug naar het ziekenhuis, om te kijken hoe alles nog gaat. Vervolgens is het de bedoeling om in de dagen daarna, of indien nodig diezelfde dag nog, in te leiden. Samen met mijn man, op weg naar de volgende stap in ons leven; nog een keer Papa en Mama mogen worden. Nog een keer in het diepe springen en het grote avontuur aangaan. 

Samen vormen wij een basis. Wij zijn 1 team. Op sommige fronten heerlijk ouderwets; geef mij geen hamer, daar kan ik helemaal niks mee. Jeff maakt alles, of het nu iets kleins aan de auto is of iets in huis. Hij kan het. Laat mij maar de papieren bijhouden en ‘s avonds in de pannen roeren. Ik zorg graag; ik smeer zijn boterhammen voor hij naar z’n werk gaat en stuur hem dan met een kus de deur uit.Iets waarvoor mensen mij wel voor gek hebben versleten; “hij kan toch wel zelf z’n boterham smeren?!”. Dat klopt, dat kan hij zeker. Maar ik geniet er van. Wij doen dingen voor elkaar.Hij doet de wasmachine en de droger aan, ik vouw de was en ruim het op. Balans.

Vaste ritueeltjes, samen op de bank hangen, nooit gaan slapen met ruzie, altijd elkaar vertellen hoeveel je van elkaar houdt, vragen naar elkaars dag. De kleine dingen maken het voor ons. 

Mijn man. 

Mijn liefde. 

De vader van mijn kinderen. 

Mijn alles.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s