Je weet het zelf zo goed

Toch?!

Je kent het vast wel, je bent zwanger en je fantaseert vast over het ouder zijn. Je neemt je allerlei dingen in gedachten, over hoe jij zal zijn als moeder/vader. Al je principes op een rijtje in je hoofd. En dan wordt jouw kindje geboren…

Alles van tafel! Je hoofd is gereset, de tellers staan weer op nul, je parenting-101 waar je zeker 9 maanden over nagedacht hebt is back to square one. 

Ik heb me hier ook “schuldig” aan gemaakt. Ik dacht zo’n perfecte ouder te zijn, ik wist alles beter dan die moeder die haar gillende kind door de winkel heen sleurde, of de vader die wanhopig tegen zijn kind riep alsjeblieft rustig te doen. Dan had je toch gewoon je kind niet onder controle. Nu ben ik soms zelf die moeder die even niet weet wat ze moet doen met een krijsend kind, die absoluut niet in het autostoeltje wil gaan zitten…

Het is een fase het is een fase het is een fase. 

Dan komt het volgende, wat doe je in zo’n situatie?! Wat werkt bij jouw kind? Bij Jaxx is het heel simpel, gelukkig. Driftbui? Prima, dan laat ik hem met rust. Even uitrazen, stoom er af. Na een minuutje of twee is hij klaar en gaan we even samen rustig zitten. Komt ‘ie even knuffelen en vraag ik hoe het met hem gaat. In zijn eigen brabbeltaal vertelt hij dan een heel verhaal. Ik zeg hem dat ik het begrijp dat het lastig is als hij zich nog niet goed kan uitdrukken, maar dat het iedere dag makkelijk zal worden. “Mama, ja” is dan zijn laatste toevoeging en meestal komt er nog een kusje bij kijken. 

Wat ik in mijn hoofd had was een ferme aanpak. Schreeuwend kind? Hup, time-out. Ik heb het niet eens geprobeerd. Ik weet dat ik als kind me vreselijk onbegrepen en vernederd voelde als ik er niet bij mocht zijn. Hoe mijn vader altijd schreeuwde dat ik me niet zo moest aanstellen, niet moest huilen en normaal moest doen. Wat er toe geleid heeft dat ik niet goed wist hoe ik me moest uiten. Waardoor ik een vreselijk gesloten persoon ben geworden. Ik wil niet dat mijn kind ook dat moet doormaken. En dat hij weet dat hij mag huilen, boos mag zijn, dingen stom mag vinden. Dat hij weet dat wat er ook gebeurd, we er samen over kunnen praten en dat wij hem liefhebben zoals hij is. 

Nu is dat niet het enige wat ik helemaal bedacht had voor hij er was. Ook het gevalletje “geen schermtijd tot hij 5 is”. Ja, Lysan, het is niet de steentijd. Die vlieger gaat niet op. 

“Alleen maar vers, nooit potjes”… Ook niet gelukt hoor. Veel te veel werk en Jaxx wilde het niet eens eten. Is hij er minder van geworden? Zeker niet. 

Het belangrijkste is dat je doet wat goed voelt voor jou en je kind. Dat maakt naar mijn mening de gelukkigste gezinnen. ❤️

Heb jij ook zoiets wat je totaal ander doet dan je je had voorgenomen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s