Huisje Boompje Beestje Baby #20

Wij zijn twee vrienden, jij & ik

Kaylee & Jaxx

Ik neem je graag mee terug naar 2017. Waarom? 2017 heeft mijn leven op z’n kop gezet en niet alleen dat van mij.

Op 3 november 2017, hadden wij een positieve test in handen. Dat weekend hadden wij mijn ouders uitgenodigd met een rare smoes om ze te vertellen dat ze opa en oma werden. Dolenthousiast waren ze beide! 

Kerstavond 2017, werd bij mijn ouders gevierd. Gezellig zo onder ons vieren. Totdat de bom viel. Mijn moeder had de schrik van haar leven gehad. Met haar 46 jaar, half in de overgang, had ook zij, een volledig verrassende test in handen gehad. Ook zij was zwanger. Die bewuste kerstavond, hadden ze alle moed eindelijk verzameld om het aan ons te vertellen. 

Doodse stilte. Was ik blij? Was ik boos? Ik keerde in mezelf en besloot voorzichtig blij te zijn. Hoe kon ze dit doen? Mijn hormonen op standje oneindig konden me niet anders laten voelen dan boosheid. Waarom kon ik niet blij zijn? Ze had het er niet om gedaan. In de overgang met 1 voor 33% werkende eierstok. What are the odds?!?! 

Ik heb me voor mijn eigen bestwil, lekker egoïstisch denk ik nu, afgezonderd. Weinig contact gehouden. Gehoopt dat het ooit goed kwam. Ondertussen door vervelende familieleden verder weg van mijn moeder geduwd. Ze moest er voor mij zijn, werd me verteld. Oma worden. Ze was toch veel te oud voor een baby.

Na een aantal maanden weer iets vaker mijn hoofd laten zien. Een therapeut opgezocht , gesproken over mijn gevoelens. Mijn helemaal niet vreemde gevoelens. Ik had een brief geschreven met hoe ik me voelde, richting mijn moeder. De sleutel in het oplossen van mijn probleem. 

Praten over mijn gevoel is en was altijd al een dingetje. Mijn brief naar mijn moeder gestuurd, er samen goed over gesproken face to face. Ik mijn eigenwijze strijdbijl begraven en mijn trots opzij te zetten. Ging ik mijn kind zijn opa en oma ontnemen? Ik besloot mijn gezonde verstand te gebruiken. De beste keuze die ik heb kunnen maken.

Op 19 juli 2018 was Jaxx eindelijk daar, 10 dagen te laat geboren. Mijn moeder liep nog rond en toen wij thuiskwamen uit het ziekenhuis waren mijn ouders meteen daar. Het voelde goed. Ik had haar nodig. 

10 augustus kregen we het verlossende telefoontje. Kaylee was er. Een raar idee. De tante van mijn zoon was geboren. Een zusje. Toen ze thuis waren zijn we met Jaxx gaan kijken bij zijn nieuwe beste vriendinnetje. Want we hadden afgesproken dat “tante” geen optie is. Net als dat ze mijn vriendinnetje is, is ze een vriendinnetje van Jaxx.

Na de tijd verstreek werd onze band weer hechter dan ooit te voren. Na een diep dal, zijn we er sterker uitgekomen dan ik had durven dromen. En wat ben ik gek op Kaykay/Kielie (volgens Jaxx) Hoe zo’n klein mensje alles kan lijmen, wat zo ver uit elkaar gevallen leek. 

Toch is het soms grappig, als we samen gaan winkelen en mensen er automatisch vanuit gaan, dat ze beide van mij zijn. “Zwaar he, zo’n tweeling” Ik kijk dan mijn moeder aan, lach een beetje en antwoord altijd met “Ach het valt best mee”. Geen haar op onze hoofden die aan iedere wildvreemde dit hele verhaal gaan uitleggen. 

Als ik kijk naar die twee kinderen samen. Weet ik weer dat ik egoïstisch ben geweest, al zal waarschijnlijk bijna iedereen zo gereageerd hebben, ik ben zo blij dat ik tot inzicht ben gekomen en alles weer meer dan goed is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s