Life of Jaxx #5

De tijd vliegt voorbij, lekker cliché, en mijn “kleine mannetje” is al ruim 13 maanden, 1 jaar en een maand. Een dreumes.

Hij wordt zo groot! Steeds een beetje meer zelfstandig en stiekem vind ik dat helemaal niet leuk soms. Hij heeft mij niet meer altijd nodig met bepaalde dingen. Schoenen en sokken uitdoen, gaan staan, eten en drinken naar binnen werken. Gaan staan, los staan, speelgoedkist openmaken. Zo veel wat ik nog zo graag voor hem zou doen, maar waarvan ik moet accepteren dat hij het zelf wil doen.

Als hij voor me staat met zijn handjes naar me uitgestoken om een stapje proberen te zetten, smelt ik een beetje van binnen. Zo trots op zijn eigen kleine zelf. Zegt hij “mama” als hij me ziet. Geeft antwoord op simpele vragen. Zoveel vooruitgang. 

Zijn ontwikkeling zo meemaken is het mooiste ooit. Helaas horen bij die ontwikkeling ook minder leuke dingen. 

Zo heeft hij steeds vaker last van zijn doorkomende kiesjes en viel hij vanmorgen in een poging om van zijn stoeltje te klimmen. Moet ik soms zeggen dat hij de tv niet mag slaan met een blokje en dat de brokjes voor de hond zijn en “bah”. Dan schudt hij “nee” en trekt een gekke snoet. 

Bovenal kan ik niet cliché genoeg zijn, door te zeggen dat dit het allermooiste is wat er bestaat. 

Ain’t no hood like Motherhood

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s