Huisje Boompje Beestje Baby #6

Toen was het 18 juli. De grote dag was aangebroken en ik was er helemaal klaar voor/mee. De vluchtkoffer stond al weken ingepakt te wachten en die werd nog een keer gecontroleerd voor vertrek. 

Rond half 7 stonden we klaar om te vertrekken, 4 man sterk. Jeffrey en Daniëlle en Rick (schoonzus en zwager). Onze viervoeter was inmiddels bij mijn ouders, klaar om meteen naar huis te komen om haar mensenbroertje te ontmoeten. 

In het ziekenhuis aangekomen werden er eerst nog wat testjes gedaan, werd de CTG aangesloten en kreeg ik alvast een infuus aangemeten. Na een half uur kwam daar de gynaecoloog om het ballonnetje te plaatsen. Ik vond het vreselijk spannend. Nu zou het allemaal echt gaan beginnen. Het zou ”onprettig” aanvoelen, maar ik heb er niks van gemerkt. Vond het alleen super hilarisch dat er een slangetje tussen mijn benen bungelde. Na een tijdje had Jeffrey het maar aan mijn been geplakt, omdat het toch vervelend begon te worden. 

Voor de nacht had ik nog slaaptabletten gekregen, die totaal niet werkten. Ik denk dat ik te vol zat met adrenaline, ik heb werkelijk geen oog dicht gegaan die nacht. 
’s Morgens rond een uur of 7 kwamen ze controleren of het ballonnetje gedaan had wat het moest doen. En dat had het! Ik had een centimeter of 4 ontsluiting en binnen een half uur kwamen ze mijn vliezen breken. 

Na het breken van de vliezen zouden de weeën vanzelf wel opkomen. Dat was dus bij mij niet het geval en werd ik al snel aan de weeënopwekkers gelegd. Die stonden eerst te hoog, dan weer te laag, dan weer te hoog. Door het gedraai aan die knop, was het een en al weeënstorm en heb ik na een uur of wat gevraagd om wat pijnmedicatie. Dat kon nog niet meteen, doordat de harstslag van onze man aan de hoge kant was door de opwekkers. 

Toen zijn hartslag weer wat beter was, toch de medicatie gekregen. Het personeel bleef aandringen op een ruggenprik, omdat deze langer mee zou gaan dan het remifentanil-pompje. Toch zei iets in me dat ik gewoon moest doen wat ik voor ogen had.* Dus toch ”gewoon” het pompje gekregen. In de tussentijd was de ontsluiting nog geen donder opgeschoten. Het was een uur of 3 en ik had nog altijd maar 5 centimeter. Niet dat ik nog veel meekreeg. Ik had het ritme gevonden van het pompje. Iedere 3 minuten wist ik weer op het knopje te duwen, ik kon me echt niet bewegen om de weeën op te vangen. Ik mocht alleen op mijn zij liggen door de gehoogde hartslag van de baby eerder. Niet een heel chille houding met mijn slechte heupen. Dus ik werd ieder half uur op mijn andere heup gedraaid. Echt top.
*(Achteraf bleek dat ik al even verhoging had en Jaxx dus ook via mij. Dit had met een ruggenprik gevaarlijk kunnen zijn voor ons beide)

Qua tijd niet veel meegekregen, zo keek ik om me heen. Zag ik een man zitten op het bankje vlak naast me. Ik kan je nu nog steeds niet zeggen of het mijn man was of mijn zwager. En nee, ze lijken niet op elkaar… Ik denk dat het rond 7 uur in de avond was toen ik éíndelijk 8 centimeter ontsluiting had. Rond half 8 was het 10 centimeter en kon het echte werk beginnen.

Anderhalf uur. Anderhalf. Uur. Het voelde korter, maar langer. Begrijp je wat ik bedoel? Het duurde te lang voor onze kleine man, hij kreeg het zwaar. Zijn hartslag bleef pieken. Ik kreeg het zwaar, mijn rug deed niet meer mee. Gelukkig had ik twee fantastische mensen naast mij staan. Jeffrey en mijn liefste Daantje, mijn schoonzus waar ik een vriendin in heb gevonden die je nergens tegenkomt. Toen kwam het verlossende woord van de gynaecoloog; ”Ja, we gaan knippen”. Geloof me, misschien ben ik de enige. Ik was zó blij, het is dat het fysiek ff niet kon, maar ik kon wel een gat in de lucht springen. Ik dacht, joe knip maar open die handel. Die hele knip, geen donder van gevoeld. Toen we weer door konden riep de verloskundige nog, goedbedoelend, nog even door de pijn heen meid. Het enige wat ik dacht was; ”Welke pijn in heb je het over?”. Serieus, de enige pijn die ik heb gevoeld waren die ellendige weeën. Vanaf daarna, vrijwel niks meer. Nog 1 keer mijn ”oerkracht” verzameld en daar was ‘ie dan ook meteen. 19 juli 2018, om 21:13 uur.

Mijn kleine baby’tje. Dat eerste contact is zo magisch. Als je nog niet was vergeten daar je daar met je hele handel open ligt, vergeet je het dan wel. Het is jouw kindje, jouw kleine mensje waar je voor de rest van je leven voor zal waken, zal beschermen, zal liefhebben. Bam, anders ben je ineens. Je bent ineens een mama.
Ik hoop het nog eens te mogen doen, als onze man wat ouder is. Het mooiste in mijn leven, de 2 mooiste momenten in mijn leven mogen maken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s